چقدر زخم بر زخم می نهاديم و ثمری نداشت

شب بايد می گذشت . 

                                                                                     شمس لنگررودی

 بلندای گیسوانم به دستهای تو میریزند وقتی سرم را در آغوش میگیری و رودخانه ی بی تاب تو میشوم

 همیشه دریا باش تا امنیتی باشی برای جاری بودنم .... 

 بمان ... هم از آنگونه که ساحل کنار تو .... و راههای پر پیچ و خم بر  راه من

  رقاصه ها در چشم تو سرگرم شیدایی

   من نیروانا میشوم وقتی تو بودایی

   انگار تاریخیست پشت پلک های تو

   افسانه های کهنه و ناب اهورایی

   در انزوای خویش دنبال خودم هستم

   دنبال دختر بچه ای شیطان و رویایی

   ایوان آغوشم به دنبال تو میگردد

   ای خستگی رفته بعد از خوردن چایی

   اندوه این قصر از نگاه شاه میبارد

  شادی بماند آنزمانی که تو می آیی

                                                      سیما احمدی/آذر1390

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 8 آذر1390 |

  نه!

     فرو بند این دفتر را:

  بودنم، دیگر ، از شکل رهاست

  و نمی گنجم در شعر.

  از خودم بیرون آمده ام.

                          خورشیدم منفجر است:

  اوفتان در خویش

              به گودالِ سیاهی

                        کز تن ِ من می سازد گورم را:

  تا فرو پوشد

              از چشمِ شما

                          نورم را.

                                                        اسماعیل خویی

          و اما غزل ...

  در نی نی چشمانت دلواپسی انگاری

  ای مرد بگو بس نیست اینقدر وفاداری؟

  حق داری از این تقدیر صد کینه به دل گیری

  بخت تو کجا بود و یک بانوی درباری

  من یک زن مغرورم...عصیانگر و پر شورم

  نقشی ز پری ها در ایوان طلاکاری

  گیسوی پریشانم بی تاب تر از پیش است

  دلواپس این عشقم ...این طالع اجباری

  سرخابی لبهایم یک خمره ی شیرازی

  با بوسه کنارم باش در خلسه و بیداری

  دنیای زنی چون من دشوار به دست آید

  یا ترک مرا گویی .... یا قهوه ی قاجاری !

                                                         سیما احمدی/دی ۸۹

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 6 بهمن1389 |

   کيست آن که به پيش مي راند

   قلمي را که بر کاغذ مي گذارم

   در لحظه ي تنهايي؟

   براي که مي نويسد

   آن که به خاطر من قلم بر کاغذ مي گذارد؟

   اين کرانه که پديد آمده از لب ها، از روياها،

   از تپه يي خاموش، از گردابي،

   از شانه يي که بر آن سر مي گذارم

   و جهان را

   جاودانه به فراموشي مي سپارم.

   کسي در اندرونم مي نويسد، دستم را به حرکت درمي آورد

   سخني مي شنود، درنگ مي کند،

   کسي که ميان کوهستان سر سبز و درياي فيروزه گون گرفتار آمده است.

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 11 مهر1389 |

   گذشته را مثل یک درخت سر راهی پشت سر گذاشته ای

   اما گذشته خیال ندارد پشت سر بگذارد تو را

                                                       عباس صفاری

   دلواپسی ام شاید کودکیست که دست مادرش را رها کرده و حالا در قصه ها

   گم شده است یا بی تابی زنی که تنها موی سپیدش را روزی هزار بار در آینه ی

   چوبی اش می بیند..اندوه من را هیچ کس نمی فهمد و شاید به همین خاطر است

   که دوست دارم همیشه اندوهگین باشم.

   دختری هستم که دامنم ایوانیست پر از برگ های خشک و چروک های پیشانی ام

   قدمتم را نشان می دهد...دختری اصیل و باستانی که شمسه ی چشمانش را

    ابری سیاه پوشانده است.

      و اما  غزل ...

        قدمت اندوه من را هیچ کس باور نکرد

       این سکوت باستانی را کسی از بر نکرد

       طالعم پر بود از دلواپسی های زنی

       شانه های هیچ مردی درد را کمتر نکرد

       مرگ میرقصید با گیسوی من در بادها

       روح من هنگام رفتن روسری بر سر نکرد

       سرنوشتم جام لبریز از شرابی کهنه است

       زندگی تا نوبت من شد لبی هم تر نکرد

       مرده ام اما به ظاهر یک زن دل زنده ام

       مردنم را هیچ کس حتی دلم باور نکرد

                                                      سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در دوشنبه 18 مرداد1389 |

     عیشم مدام است از لعل دلخواه

      کارم به کام است الحمدلله

                                                 حافظ

     غزل...         

    حوض قلم کار دلت حیران کاشی هاست

    معماری آغوش تو ایوان کاشی هاست

    آنقدر تنهایم که مثل خانه ای متروک

     تنها امید من تن رقصان کاشی هاست

     اسلیمی ابروی من راز شبی خاموش

     چشمم هزاران رنگ چون دکان کاشی هاست

     بر گردنم آویز کردم سنگهایی را

     تلفیقی از سبزآبی در جان کاشی هاست

     پیشم بمان ای عشق .. ای تنگاب آبی رنگ

     ماهی درون حوض در دامان کاشی هاست

                                                سیما احمدی/خرداد ۸۹

نوشته شده توسط سیما احمدی در پنجشنبه 20 خرداد1389 |

   من پشیمان نیستم

   من به این تسلیم می اندیشم.. این تسلیم درد آلود

   من صلیب سرنوشتم را

   بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

   در خیابان های سرد شب

   جفت ها پیوسته با تردید

   یکدگر را ترک میگویند

   در خیابان های سرد شب

   جز خداحافظ ... خداحافظ صدایی نیست

                                                                     فروغ

   سلام

   دارم دنیای کوچک و آرامم را بی هیچ دغدغه ای بزرگ میکنم

   روی پاهایم میخوابانمش و برایش لالایی میخوانم..آرام باش دنیای کوچکم..

   اینقدر بی قرار نباش سیمای کوچکم .....

   آه که این روزها عجب روزهاییست...

   لالایی کن بخواب خوابت قشنگه      گل مهتاب شبا هزار تا رنگه

   یه وقت بیدار نشی از خواب قصه     یه وقت پا نذاری تو شهر غصه

   لالایی کن مامان چشماش بیداره  ...........

     و اما غزل

    دست رد بر سینه ی امواج دریا می زنم

    صخره ای هستم که جای موج مانده بر تنم

    بافه ی موهام اندوه شبی بارانی است

    قطره های اشک هایم دکمه ی پیراهنم

    من که جز اندوه چیزی از تو کم نگذاشتم

    جای سیب سرخ سنگ انداختی بر دامنم

    طاقتم طاق است از بس با تو کوتاه آمدم

    فکر می کردی پریزادم ولی من یک زنم

    با کمان ابروانم من به جنگت آمدم

    ناگزیرم چونکه آتش میزنی بر خرمنم

    رقص شمشیر است و من خلخالی از آتش به پا

    می روم تا چشم ها روشن شود با مردنم

                                                     سیما احمدی/  اردیبهشت ۸۹

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 5 اردیبهشت1389 |

                                                                              مارگوت بیگل

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 25 اسفند1388 |

            و اما غزل

        چون گرد باد آمد که ویران سازد اینجا را

        این عشق رسوا میکند روزی دل ما را

        شاید برای سرنوشتم زود بود این عشق

        از کودکی دلواپسم آشفتگی ها را

        چون رود طغیان میکنم وقتی که دلتنگم

       عمریست حسرت خورده ام دیدار دریا را

        پابند اندوه زنی چون من مباش ای مرد

        من خوب می فهمم چرا ها  و اگر ها را

        من نوعروس شوم فرداهای تاریکم

        هی پشت گوشی رد نکن امروز و فردا را

                                                    سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در دوشنبه 5 بهمن1388 |

          تنها تو آن جا موجودیت مطلقی
          موجودیت محض،
         چرا که در غیاب خود ادامه می یابی
          وغیاب ات،
          حضور قاطع اعجاز اسـت

                                                         شاملو    

          دلتنگم ... !

                  شعر میخوانم ...!

                           شعر میگویم...!

           امشب حنابندان مهتاب است با دریا

         پروانه ها کل میکشند از دشت تا دریا

        باران به گوش ابرها یکریز میخواند

         سر در گریبان برده اما بی صدا دریا

         پشت سر ما حرف های تلخ آدم هاست

         اما چرا دست از تو بردارم چرا دریا

         هر وقت دلتنگت شدم طوفان به پا کردم

         گیسو رها کردم میان بادها دریا

          دریا بیا با آن گریبان شنی تا من

          پیراهن تنهاییت باشم بیا دریا

          بر سینه ی صاف و ستبرت میکشم امشب

           موهای خیسم را شبیه موج ها دریا

           دریا منم آن ماهک آزاد آغوشت

          این جشن ما این جشن مهتاب است با دریا

                                                         سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در شنبه 28 آذر1388 |

   پیکر زنده یاد استاد پرویز مشکاتیان اسطوره ی سنتور ایران در محوطه بیرونی

   آرامگاه عطار و در کنار قبورمشاهیر نیشابور به خاک سپرده شد.

        به جست و جوی تو 

   در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی, خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

   چند روزیست که با آهنگ شیدایی از ساخته های استاد مشکاتیان و با صدای

   استاد محمد رضا شجریان بی تابی هایم را در آغوش میکشم و برایش لالایی

    میخوانم تا بلکه آرام گیرد...

   روحش شاد و یادش گرامی و همیشه مانا باد.

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 5 مهر1388 |