پیکر زنده یاد استاد پرویز مشکاتیان اسطوره ی سنتور ایران در محوطه بیرونی

   آرامگاه عطار و در کنار قبورمشاهیر نیشابور به خاک سپرده شد.

        به جست و جوی تو 

   در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی, خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

   چند روزیست که با آهنگ شیدایی از ساخته های استاد مشکاتیان و با صدای

   استاد محمد رضا شجریان بی تابی هایم را در آغوش میکشم و برایش لالایی

    میخوانم تا بلکه آرام گیرد...

   روحش شاد و یادش گرامی و همیشه مانا باد.

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 5 مهر1388 |

     پس این فرشتگان به چه کاری مشغولند

     که مثل پرندگان راست راست میچرخند در هوا

     سر ماه حقوقشان را میگیرند

     پس این فرشتگان پیر شده جز جاسوسی ما

     به چه کار بد دیگری مشغولند

     که فریاد ما به گوش کسی نمیرسد

                                                   شمس لنگرودی

   خلیج فارس با آغوشی پر از صدف های سپید روبروی تو ایستاده است...

    دستهایش را که باز میکند ماهی قرمزها از ظرافت انگشتهایش بالا میروند

   و به پاس آمدنت باله هاشان را میرقصانند

   خدا را چه دیدی شاید الهه ی آبها میشود وقتی که تو به آن مینگری.خلیج فارس را میگویم

   زنی با حریری از امواج آبی رنگ و گیسویی رها در باد دوشادوش دریا به انتظار

   دیدار توست... به مویت قسم که بانوی خیالهای منست که از فرط دلتنگی به هر کجا میروی

   می آید.

      سلام

     به سه تار خشک شده به دیوار اتاق که نگاه میکنم با خودم فکر میکنم شعر را دوست تر

     داشتم یا سه تارم را...به سه تار خشک شده به دیوار که نگاه میکنم  دلگویه هایش را آرام 

    آرام از کاسه ی گرد گردویی اش میشنوم :

 ((   ـ دختر جان ! من شکار کدام دشتم که اینگونه دلم را پر از آه کرده ای و به دیوارم چسبانده ای

    من نه آهو بودم نه گوزن...یک سال مدام موهایم را با سرانگشتانت نوازش کردی ... هر کدام

     از تارهای من هزاران بیت ناب است...هر کدام از نواهایم زیبایی تغزلی جاودانه است ))

     بس کن.... روی دیوار آرام بگیر سه تار غرغرو... میخواهم شعر بگویم...

      از تار و پود بوسه های توست تن پوشم

      توری حریر از بوسه ات افتاده بر دوشم

      تنگی منبت کاری است انگار پولک هات

      لبهای سرخت ماهی تنگاب آغوشم

      من دختری عصیانگرم اما برای تو

       شهزاده ی فرمان بر گیلاس در گوشم

      وقتی نباشی قیل و قال ابرها اینجاست

       یک آسمان اندوه را با اشک مینوشم

       من رود پر پیچ و خمی هستم که میدانم

      از سنگها ...از صخره ها اینگونه مخدوشم

       آغوش خود را باز کن من آمدم دریا

      با رودهای  دور و بر  دیگر نمیجوشم

       سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 3 شهریور1388 |

     من مي‌بينم،
     و سرانگشتم را كه به تاراج مي‌بريد
    با پلكم مي‌نويسم
    با مژه‌هايم نقاشي مي‌كنم
    با تكان سرم
    سرودي مي‌سازم
    پلنگي آرام بودم
    پسرانم را خورده‌ايد
    با چرمينه‌اي از پوست‌شان
    برابر من راه مي‌رويد
   چمداني پرم
   كه تحمل هيچ قفلي را ندارم
   شيپوري از ياد رفته‌ام كه همهمه‌اي ‌شنيدم
   و از هيجان نبرد
   بر خود مي‌لرزم

                                                                             شمس لنگرودی

    این روزها پرم از دلتنگی های گاه و بی گاه.نفس که میکشم بغضی نافرجام

    دو دستی گلویم را میفشارد و اشک نا خود آگاه در چشمانم حلقه میزند...

   دیوار های اتاقم هم دیگر از بی تابی هایم به ستوه آمده اند...

   دلم میخواست گنجشک هایی را رها کنم در اتاقم تا صبح ها با صدای جیک جیک کردن

    ها و بال زدن هاشان از خواب بیدار شوم و شبها به معصومیتشان نگاه کنم تا خوابم ببرد..

    این روزها پرم از دلتنگی...پنجره ی اتاقم را که باز میکنم دیواریست استوار

    نه دیگر خبری هست از درختی نه خبری هست از گلی...

    چند روزی میشود که از سفر حج برگشته ام ... چقدر بزرگ بودی ... چقدر بزرگ هستی و من

     به تو که فکر میکنم آرام میشوم و مثل یا کریمی گوشه ای از اتاقم به چیزی خیره میشوم

    تا به خواب روم... این روزها بدجور دلتنگم

   برایم دعا کنید......

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 21 مرداد1388 |

   از کلمات خوش خط و خالی که بی واهمه

    میگردند لابلای ترافیک عصر و علایم راهنما

    زیباترینشان را به دام انداخته ام

    تا اتاق رو به دریایت امشب

    سبقت بگیرد از نگارخانه ی چین.

                                                           عباس صفاری         

      و اما غزلی برای چشم هایت...

   تا زنده سازم عطر اعصار کهن را

   سر کرده ام این شال طرح ترکمن را

   ایوان جارو خورده و یک چای تازه

   با بوسه هایت باز کن باب سخن را

   من دختری از ایل آتش باد بودم

   در شعله رقصیدم جنون سوختن را

   افسانه ای از چین و ماچین تن تو

   میریخت در من آتش لیلا شدن را

   جنگاوری کن فاتح دیوانه ی من !

   در هم بکوبان قلبم این رویینه تن را

   هر جا که باشد سرزمین سینه ی تو

   درمینوردم مرزهای این وطن را ...

         سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 17 تیر1388 |

  بیشترین عشق جهان را به سوی تو می آورم

  از معبر فریاد ها و حماسه ها

  چرا که هیچ چیز در کنار من

                                      از تو عظیم تر نبوده است

                                                                            شاملو

     صبح که بیدار میشوم با بهانه های دخترانه ام سر به سرش میگذارم...سفره ی صبحانه ی

     خانه مان یک تکه ابر است و شیرینی لبخند های گاه و بی گاه مادرم... موهایم را با دستهای

     مهربانش شانه میزند و من میخرامم در برابرش وقتی صدایم میزند دختر گیسو پریش من!!

    ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا.....روزت مبارک

   غزلی تقدیم به سیمین بانو بهبهانی ... به مادرم... و به تو

     جایی ندارم جز حریم این بیابان ها

    پس کی به دادم میرسید ای قطره باران ها؟

    من خلسه ای هستم..شرابی از اناری ناب

    آرامش گم کرده ی جمع پریشان ها

    باید بجنگم سرنوشت کولیان این نیست

    دیگر بس است آوارگی در این بیابان ها

    مردم به چشم فالگیری خسته میبینند

    دلواپسی های مرا از درد انسان ها

    دنیا به من آموخت جای دلبری کردن

    همواره بی تابی کنم همراه طوفان ها

    پیمانه ی اندوه را سر میکشد هر شب

   خاتون پیشانی بلند شمسه ایوان ها

      سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 24 خرداد1388 |

   تقدیم به تویی که صلت تمام غزل های منی ...

  ندارم دشمنی جز سایه هایی گرد افکارم

  نه دارم دوستی دنیا به حیرت مانده در کارم

  چنان کوهی که پژواکش صدای زوزه ی باد است

  فقط بگذار بغضم را به آغوش تو بسپارم

  به چین دامنم سوگند از این عشق لبریزم

  قسم بر تار گیسویم که از احساس سرشارم

  صدایم میزنی خاتون من ..دامن گلی .. ری را

  تقلا کردن اینگونه ات را دوست میدارم

  به پا خلخال هایی دارم از پروانه ها وقتی

  قدم بر سرزمین کودکی های تو بگذارم

  تمام کولیان گفتند پیشانی نوشتم را

  زنی هستم که مرد شاعری را دوست میدارم

    سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در جمعه 25 اردیبهشت1388 |

      من مادر فرزندیم از نسل شب بوها

      هم بستر ابری پریشان چون پرستوها

      من یک زنم..شرقی ترین خورشید در قلبم

       دلواپس بود و نبود بچه آهو ها

      بیهوده من عاشق نگشتم بر دو چشمانت

     تذهیب کاری کرده اند این چشم و ابروها

     در لابلای گیسوانم خانه دارد باد

     شرمنده ام از این پریشانی گیسوها

     دف میزنم...فیروزه میبارد از انگشتم

     من عاشقت هستم ببین با این النگوها

        سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در یکشنبه 16 فروردین1388 |

                                                    شمس لنگرودی

        بیا هفت سین خانه ی عشقمان را بچینیم ای یار...

       نوروزی دیگر را با هم آغار میکنیم ای یگانه ترین عشق...

       خدایا دوستت داریم که دوستمان داری.... من را و او را

        غزل..

     باید گره روسری ام باز شود باز

      تا دلبری از موی من آغاز شود باز

      من چارقدم را به دل باد سپردم

      گیسوی من اینک پر پرواز شود باز

     تو منظره ی بکر نگاهم شده ای ..عشق

      تصویر تو یک برکه ی دلباز شود باز

      اسبان عرب شیهه کشان در خم مویت

     تا پیچش گیسوی تو ابراز شود باز

      با نغمه ی ماهوری خود شور به پا کن

     تا بغض گلوگیر دلم باز شود باز

            سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 27 اسفند1387 |

  سپندار مزگان بر تو مبارک ای یار... ای یگانه ترین یار

   غزل ...                         

     خواهم تراشید از دل این صخره جانت را

     موجی پریشانم که میسازم جهانت را

     ای مرمرین باستانی ... ای اهورا مرد

     تاریخ از حفظ است نام باستانت را

     افتاده ای در دام موهای پریشانم

     خواهم گرفت از رد گیسویم نشانت را

     از غمزه ها کم میکنم... باید به پا خیزم

     هنگام جنگیدن مگر بوسم دهانت را

     ای قایق آشفته در آغوش دریاییم

     با تار موهایم سرشتم بادبانت را

     با اسب یال افشان خود یک روز می آیی

     از کودکی میگفت مادر داستانت را

       سیما احمدی

نوشته شده توسط سیما احمدی در سه شنبه 29 بهمن1387 |

    غزل                                                 

  حک شده نقش و نگاری از تو بر آغوش من

  شمسه ی پیشانی ات دیباچه ی منقوش من

  من زنی هستم ردایم بافه ی باران و آه

  بس که دلتنگم برایت..گریه شد تن پوش من

  تاجی از گندم به روی گیسوانم کاشتی

  گوشواری از تن گیلاس ها بر گوش من

  دف زنان آیند سویم کولیان شهرتان

  با طلسم چشمهایت ...نیش ها شد نوش من

  چشم زخمی ساختم...اسفند روی آتشی

  در ره عشق آمدی یکریز دوشادوش من

  دوریت را همچو بغضی سهمگین آبستنم

  طفل بیتاب من است این خفته در آغوش من

   سیما احمدی 

نوشته شده توسط سیما احمدی در چهارشنبه 9 بهمن1387 |