او پاک میکند با پاره های خیمه ی مجنون

      از کفش های خود غبار خیابان را

       او مردیست از قرون گذشته

       یاد آور اصالت زیبایی

      او در فضای خود  چون بوی کودکی

     پیوسته خاطرات معصومی را بیدار میکند

                                                              فروغ فرخزاد  

       مرد من... مرد من... مرد من

       همیشه اینگونه صدایت میزنم...

      همیشه شانه هایم را تکیه گاه بی قراری هایت میکنم

      همیشه عاشقانه دوستت دارم

      و همیشه برای تو شعر میگویم ...

                برای تو .........

           اعماق دلت برکه ی دلباز پری هاست

          خنیاگر تو نی لبک و ساز پری هاست

          خلخال به پا.... رقص کنان دور نگاهت

          چشمان تو آرامش پرواز پری هاست

          فریاد بزن نام مرا .. شور به پا کن

           ماهور صدایت پر از آواز پری هاست

          بالی ز حریر آبی هر قطره ی اشکت

           بال دگرت خنده ی پر راز پری هاست

           ای وای ببین روسری ام باز گره خورد

         یک چاره بیندیش که این ناز پری هاست

       سبز خواهم شد .. میدانم .. میدانم ... میدانم

       و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم

       تخم خواهند گذاشت

       گوشواری به دو گوشم می آویزم

       از دو گیلاس سرخ همزاد

      و به ناخن هایم برگ گل کوکب میچسبانم

                                                        فروغ

   غزلی برای تو 

     تویی که برای دلبری از چشمانت برگ گل کوکب به ناخن هایم میچسبانم

        آغوش گرمم مقصد کوچیدنت ای کاش

         یار پرستو خوی من بوسیدنت ای کاش

        دور از منی اما به من نزدیکتر از من

         آن لحظه ی ناب دوباره دیدنت ای کاش

         گلبوته ای از یک تمشک ترش بر لبهات

         در آرزوی بوسه بوسه چیدنت ... ای کاش

          تصویر تذهیبانه ی منقوش بر قلبم

     همچون ونوس کز صدفی سر برون کشید
     دامن کشان ز جام شرابم برآمدی
     یک لحظه چون حباب شراب آمدی به رقص
     و آنگاه کف زنان به لب ساغر آمدی

                                                     دکتر نادر نادرپور

         جولانگاه بادی سیه چرده است موهایم

        و رقاصه ای شبگرد دارم بین خطوط ابروانم

         این زنی که میگویم منم... معشوق تو

        که اینک به هیئت کولی بیابان گردی در آمده ام

        با پیراهن سیاه مراکشی ام عاشقت کردم

       و حالا...

       با صدای النگوهایم تو را به ساز دلبرانگی ام میرقصانم...

       تو باید به ساز من باشی ...

       و من باید همیشه در خطوط دستانت چشمانم را ببینم...

        بیا فالت بگیرُم..

      و یک غزل... پیشکش به تو که تنها عشقمی

      شکوفه میزنم ای بوستان بارانی

      تو باید از تن من کودکی برویانی

      تو باید ای گل شب بوی من بیایی باز

     به شب نشینی آغوش من به مهمانی

      سه تار زلف مرا دست بادها دادی

     و خود کمانچه زدی تا مرا برقصانی

     رسالتی ست نگاهت چنان که میدانم

     پیمبری شده چشمم چنان که میدانی

     شراب میشوم آنجا که شعر مینوشی

    شراب و شعر عجین اند با غزلخوانی

      این روزها حال و روز خوبی ندارم...همین

       موج بودم ولی از حادثه ها پیر شدم

      ساحلی بی صدف و خشک و زمین گیر شدم

      هر کران را به نگاهی نگران میکردم

      دیگر از عشوه و از دلبری ام سیر شدم

      اقیانوسی و آرام به من میخندی

      که چرا قطره به قطره به تو زنجیر شدم

      عطر صبحی و دل من شب پر فانوسی ست

      که شبی پشت سر افکنده و شبگیر شدم

     ماه من .... برکه ی تو باز دلش تنگ آمد

     از پس ابر برون آی که من پیر شدم

      باشد به کرشمه خسرو نوش لبان

      فرهاد ندیده ام بدین شیرینی....

                                         رهی معیری

         و یک غزل برای تنها عشقم ...

      در پیله با خیال دهانت پریده ام

     پروانگی اگر که همین است... دیده ام

     گلبرگ های دور دهانت به رنگ عشق

     سرخ است بس که شهد لبت را مکیده ام

      دلواپسی برای دو بال شکسته ام

     شمعی شدی که سوختنم را ندیده ام

     ــــ  گیسویت از حریر و لبانت گلابتون

      آرام گفته ای تو ولی من شنیده ام

      ما هر دو غوطه ور شده در موج اشتیاق

      بی پرده در خیال دو ماهی کشیده ام

      در آرزوی وصل تو ام عشق آتشین

       در راه پر فراز نشیبی ندیده ام 

     بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز

    ناله ای کز سوز عشقت داشتم دارم هنوز

    ای طبیب مهربان چون رنجه فرمودی قدم

    از سر بالین من مگذر که بیمارم هنوز

                                                امیر خسرو دهلوی

     ای آبی تر از دریا... مهربان تر از برگ... پاک تر از شبنم

      تولدت مبارک

    این غزل پیشکش به گرمای دستان مردانه ات که ظرافت انگشتانم

    را تکیه گاهیست

         خاتون ترمه پوش تو دامی گماشته است

        از آن زمان که لب به لبانت گذاشته است

         در باغ دستهای تو وقتی قدم گذاشت

         جز بوسه بر لبان تو چیزی نکاشته است

       چون پرنیان که بافه ی احساس چشمه هاست

         با تار مو ترنج دلت را نگاشته است

         با ناز هر نگاه دلت را شکار کرد

        جز غمزه در نگاه که چیزی نداشته است

         خاتون ترمه پوش تو تا دل به یار داد

         با سرمه بر دو چشم هلالی نگاشته است  

   و پاس خواهم داشت زندگی ات را که امید زندگانی من است...

   ای زندگی ساز من

    در خاك نشابور گل امروز آمد

    فردا به هري باد سمن خواهد ريخت

                                              مهستي گنجوي

      گيسو پريش باد نشابور گشته ام از وقتي نسيم شهر شما

     هرم نفس هاي توست..

   از زماني كه چشم باز كردم و نسيم صبح نشابور نوازش گر گونه هام بود

  از زماني كه عشق را در چشمان تو يافتم و عاشقت شدم....

    و اين غزل پيشكش به قلب فيروزه فام نشابور..... و تو

     ميكشد وصف تو اينبار به تكرار مرا

   ميدهد اين همه توصيف كه آزار مرا

   لاجورد افق داغ ترين خورشيد است

    برده اي سوي نشابور تو انگار مرا

  طرح منقوش فصول از نظرت ميگذرد

   در خزان شوق بهاري تو به ديدار مرا

  گردن آويز من و بافه ي فيروزه اي اش

  كرده زيبا تر از اين شهر به اصرار مرا

  باغ خيام كه خاكش ز غزل لبريز است

  «* ميبرد جانب فرغانه و فرخار مرا »

   ميكند باد نشابور هوا را شاعر

   ميبرد سوی غزلخوانی دلدار مرا

   مطلع ناب كدامين غزل عطاري

    ميكشد وصف تو اينبار به تكرار مرا

    * اين مصرع وامدار شعريست از استاد شفيعي كدكني

      ناگفته نماند كه در اين چند روز متوجه شدم كه دست پلشتاني با كپي

   برداري از مطالب و شعر هاي بنده ي حقير دست به اين كار ناپسند زده اند..

    افسوس ميخورم به حالشان... و افسوس ميخورم به شيوه ي نگاهشان

     به زندگي و شعر... و غمگين گشتم از كارشان .. و غمگین گشتم از طرز

    نگاهشان به زندگی و شعر...

      ازقصه گوی پیر 

                                                   دكتر نادر نادر پور

     سنتوری‌دیدگانی که دستشان کج نیست و عادت به مفت‌خوری و دست‌پلشتی ندارند،

    می‌توانند مبلغ بلیط یعنی همان حق طبیعی تهیه‌کننده‌ی بخت‌برگشته‌ی فیلم را به

    حساب بانکی وی واریز کنند.

  شماره‌‌ی حساب: 0116407795

    بانک تجارت – شعبه‌ی چهارراه پارک – کد 032

    به نام: فرامرز فرازمند و داریوش مهرجویی

       انگور لهستاني ميشوم وقتي تابستان چشم هايت آغاز ميشود...

       گرمای دستهایت رسانده است مرا به تخمیر اشک هایم

      دارم كم كم شراب ميشوم.... مست كننده و خلسه آور.... خط به خط

     جام را كه بنوشي ميفهمي  وجودم وامدار توست .... وامدار هرم آغوشت...!!

           و يك غزل  براي گيسو پريش نفس هايت..... من

        گيسو پريش شهر غزل بافه بر سرش

       آيينه پشت آيينه آهي برابرش

        تسبيح اشك ..... ذكر« خدايا مرا ببخش»

       گويي دخيل بسته به محراب باورش

       صد غمزه داشت مصرع ابرو كمانيش

       آرش كمان گرفته به سوي لب ترش

      جولان  سرنوشت در آغوش روزگار

      خطي كشيد روي تمامي باورش

       خوابيد و خواب دبد كه باران گرفته است

       جاني گرفته باير شعر مصورش

      رنگين كمان شهر سياه و سفيد بود

      گيسو پريش رفته به تشييع پيكرش  

      آن آتش شبانه که ابلیس بر فروخت 

        ای تبار مردمی من

       از نسل آهوان گرسنه است؟

       نسلی که اندرون تهیاز طعام را

        با چشم سیر پاسخ میگوید

       و این وصلت گرسنگی و سیری در دیده ی گرسنه دلان ..آهوست

      و در چشم سیر آهو...زیبایی

                                                                       دکتر نادر نادرپور

          تقدیم به تو که با وجود نگاههای آرامت آموختم شاعر باشم ..زن باشم ...وگنجشک باشم

       شمسه ی پیشانی ات مطلع برای شاعران

       با تو پر کرده ست ساقی جام ما را بی امان

       رد پاهای تو را دنبال میکرد آفتاب

       روی ابر و باد گیسویم ... بر اوج آسمان

      ای که از صد آه من آمیزه داری در خودت

       دلبر آیینه پوشم ... راز دار مهربان

     تا که یاقوت لبانت خاستگاه بوسه هاست

     وجه تشبیه لبانت ... سرخی آتشفشان

      چون غزالی رام دل در دام عشقم داده ای

    محض صید چشم هایت میشوم ابرو کمان

     تاب این دوری توانم را به یغما میبرد

     ماه باش و تا سحر با این شب تارم بمان