X
تبلیغات
بوسه های پشت گوشی


بوسه های پشت گوشی

نام‌ تو‌ام‌ من‌ ... به‌ ياوه‌ معنايم‌ مکن‌




تمام راه ها را به رویم بسته‌اند

ازمژه هایت بالا آمده‌ام چشم هایت را نبند.



                                                 روجا چمنکار




                   



      تقدیم به تمام زنان سرزمینم


  بی خرمن موهای او قحطی به پا می شد

  وقتی که سهم کدخدا آن روستا می شد

  یک دختر عصیانگر از چندین ده آنورتر

  شاید زنی یاغی عروس کدخدا می شد

  با زخمی از اجداد خود قلیان علم میکرد

  وقتی برای دلبری از مرد پا می شد

  سنجاق موهایش دخیل جد اندر جد

  آشفتگی باید که از موها جدا می شد

  سنگ صبورش آسیاب آنور ده بود

  حرف و حدیثش توی طوفان ها رها می شد

  وقتی زنی زیبا به فکر مرگ می افتد

  ای کاش ای تاریخ رازت برملا می شد



                                                      سیما احمدی/شهریور91
|پنجشنبه 30 شهریور1391| 23:29|سیما احمدی |



  بايد ‌اِستاد و فرود ‌آمد

بر ‌آستان‌ در‌ى‌ که‌ کوبه‌ ند‌ارد،

چر‌ا که‌ ‌اگر بگاه‌ ‌آمده‌ باشى‌ دربان‌ به ‌انتظار توست‌ و
  ‌اگر بى‌گاه‌

به‌ در کوفتن‌‌ات‌ پاسخى‌ نمى‌‌آيد.


                                                                                       شاملو


در پیچاپیچ کوچه باغ هایی قدم میزنم که سنجاق روسری ام را گم کرده بودم حوالی

 نفس هایت ...

و با هر تار مویی بیشتر مبتلا میکردم  تو را و این کوچه باغ ها را 

می ایستم ... و با هر نسیم دامنم  را پر میکنم از شاتوت هایی که یادآور

  زنی باشند که روزی

.

.

.

باد او را با خود خواهد برد ...

قدم هایم را تند تر میکنم .... کوچه باغ ها از بی قراری ام سرگیجه میگیرند

و شمشاد ها برای دیدنم قد علم میکنند ..

برای دیدن اندوهی که زیر این سرخاب ها پنهان کرده ام ...

غمگینم ... و این درد را با هیچ کس قسمت نخواهم کرد .... حتی با تو


                       

                                                        



         غزل


  بعد از تو در انبوه آدم های غمگینم

  کوهی مذابم  که فقط از دور رنگینم

  تقدیر من یک انتخاب تلخ اجباریست

  یک دختر قاجاری گم کرده آیینم

  هر خوشه ی بوسیدنم فرجام تلخی هات

  باور کن ای فرهاد ... من شیرین شیرینم

  اندوه تو لبریز شد از شانه های من

  شاتوت لبهای تو پر کرده ست پرچینم

  آنقدر ها در خاطرم هستی که گهگاهی

  حس میکنم روحی دگر کرده ست سنگینم

  این سلطنت بعد از تو دیگر چیز خوبی نیست

  بعد از تو من حتی به این دربار بدبینم 


                                                                           سیما احمدی / تیر91 



|یکشنبه 4 تیر1391| 1:12|سیما احمدی |

 

چقدر زخم بر زخم می نهاديم و ثمری نداشت

شب بايد می گذشت
انگار هيچ چراغی قادر به پايان بردن شب نيست

شب بايد می گذشت

 

                                                                                     شمس لنگررودی

 

 بلندای گیسوانم به دستهای تو میریزند وقتی سرم را در آغوش میگیری و رودخانه ی بی تاب تو میشوم

 همیشه دریا باش تا امنیتی باشی برای جاری بودنم .... 

 بمان ... هم از آنگونه که ساحل کنار تو .... و راههای پر پیچ و خم بر  راه من

  



  رقاصه ها در چشم تو سرگرم شیدایی

   من نیروانا میشوم وقتی تو بودایی

   انگار تاریخیست پشت پلک های تو

   افسانه های کهنه و ناب اهورایی

   در انزوای خویش دنبال خودم هستم

   دنبال دختر بچه ای شیطان و رویایی

   ایوان آغوشم به دنبال تو میگردد

   ای خستگی رفته بعد از خوردن چایی

   اندوه این قصر از نگاه شاه میبارد

  شادی بماند آنزمانی که تو می آیی

                                 

                                                      سیما احمدی/آذر1390



|سه شنبه 8 آذر1390| 23:24|سیما احمدی |

 

  نه!

     فرو بند این دفتر را:

  بودنم، دیگر ، از شکل رهاست

  و نمی گنجم در شعر.

 

  از خودم بیرون آمده ام.

                          خورشیدم منفجر است:

  اوفتان در خویش

              به گودالِ سیاهی

                        کز تن ِ من می سازد گورم را:

  تا فرو پوشد

              از چشمِ شما

                          نورم را.

                                                        اسماعیل خویی

 

 

                          

 

          و اما غزل ...

 

  در نی نی چشمانت دلواپسی انگاری

  ای مرد بگو بس نیست اینقدر وفاداری؟

  حق داری از این تقدیر صد کینه به دل گیری

  بخت تو کجا بود و یک بانوی درباری

  من یک زن مغرورم...عصیانگر و پر شورم

  نقشی ز پری ها در ایوان طلاکاری

  گیسوی پریشانم بی تاب تر از پیش است

  دلواپس این عشقم ...این طالع اجباری

  سرخابی لبهایم یک خمره ی شیرازی

  با بوسه کنارم باش در خلسه و بیداری

  دنیای زنی چون من دشوار به دست آید

  یا ترک مرا گویی .... یا قهوه ی قاجاری !

 

                                                         سیما احمدی/دی ۸۹

 

|چهارشنبه 6 بهمن1389| 14:36|سیما احمدی |

 

   کيست آن که به پيش مي راند

   قلمي را که بر کاغذ مي گذارم

   در لحظه ي تنهايي؟

   براي که مي نويسد

   آن که به خاطر من قلم بر کاغذ مي گذارد؟

   اين کرانه که پديد آمده از لب ها، از روياها،

   از تپه يي خاموش، از گردابي،

   از شانه يي که بر آن سر مي گذارم

   و جهان را

   جاودانه به فراموشي مي سپارم.

   □

   کسي در اندرونم مي نويسد، دستم را به حرکت درمي آورد

   سخني مي شنود، درنگ مي کند،

   کسي که ميان کوهستان سر سبز و درياي فيروزه گون گرفتار آمده است.

 

                                                               اکتاویو پاز

 

                           

 

   دارم موهای سیاه عروسکم را با حریری که از آبشار قرض گرفته ام می بافم.

   زنانگی را هر روز از ظرافت شکوفه ها یاد می گیرم...

   برای صبحانه ات مربای ستاره آماده کرده ام با تکه ای ابر...

   بیدار شو و ببین که دارم کم کم بزرگ میشوم.

  من دختری بی پروایم که دارم یاد میگیرم چگونه زیستن را

                                                      چگونه از آشیان پریدن را

                                                           و چگونه دلبری کردن را

 

      و اما غزل

   پری ها اشک میریزند با اندوه آهنگم

   کنار برکه غمگین اند هنگامی که دلتنگم

   دلم میخواست تا سنگ صبور دردها باشم

   غلط پنداشتند آنان که میگفتند دلسنگم

   در آغوش زنی چون من هزاران راز خوابیده ست

   که من رنگین کمان هستم فقط گهگاه یکرنگم

   کمان ابروانم را به جنگ دشمنت بردم

   به یمن چشم های تو هواخواهانه می جنگم

   برایم دف بزن امشب که کولی وار می رقصم

   در آغوشم بگیر آخر که مدتهاست دلتنگم

 

                                                 سیما احمدی/مهر ۱۳۸۹

 

|یکشنبه 11 مهر1389| 17:55|سیما احمدی |

 

 

   گذشته را مثل یک درخت سر راهی پشت سر گذاشته ای

   اما گذشته خیال ندارد پشت سر بگذارد تو را

 

 

                                                       عباس صفاری

   

      

 

   دلواپسی ام شاید کودکیست که دست مادرش را رها کرده و حالا در قصه ها

   گم شده است یا بی تابی زنی که تنها موی سپیدش را روزی هزار بار در آینه ی

   چوبی اش می بیند..اندوه من را هیچ کس نمی فهمد و شاید به همین خاطر است

   که دوست دارم همیشه اندوهگین باشم.

   دختری هستم که دامنم ایوانیست پر از برگ های خشک و چروک های پیشانی ام

   قدمتم را نشان می دهد...دختری اصیل و باستانی که شمسه ی چشمانش را

    ابری سیاه پوشانده است.

 

      و اما  غزل ...

 

        قدمت اندوه من را هیچ کس باور نکرد

       این سکوت باستانی را کسی از بر نکرد

       طالعم پر بود از دلواپسی های زنی

       شانه های هیچ مردی درد را کمتر نکرد

       مرگ میرقصید با گیسوی من در بادها

       روح من هنگام رفتن روسری بر سر نکرد

       سرنوشتم جام لبریز از شرابی کهنه است

       زندگی تا نوبت من شد لبی هم تر نکرد

       مرده ام اما به ظاهر یک زن دل زنده ام

       مردنم را هیچ کس حتی دلم باور نکرد

 

                                                      سیما احمدی

 

|دوشنبه 18 مرداد1389| 16:21|سیما احمدی |

 

     عیشم مدام است از لعل دلخواه

      کارم به کام است الحمدلله

                                                 حافظ

 

     غزل...         

  

    حوض قلم کار دلت حیران کاشی هاست

    معماری آغوش تو ایوان کاشی هاست

    آنقدر تنهایم که مثل خانه ای متروک

     تنها امید من تن رقصان کاشی هاست

     اسلیمی ابروی من راز شبی خاموش

     چشمم هزاران رنگ چون دکان کاشی هاست

     بر گردنم آویز کردم سنگهایی را

     تلفیقی از سبزآبی در جان کاشی هاست

     پیشم بمان ای عشق .. ای تنگاب آبی رنگ

     ماهی درون حوض در دامان کاشی هاست

 

                                                سیما احمدی/خرداد ۸۹

 

|پنجشنبه 20 خرداد1389| 23:7|سیما احمدی |

 

   من پشیمان نیستم

   من به این تسلیم می اندیشم.. این تسلیم درد آلود

   من صلیب سرنوشتم را

   بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

   در خیابان های سرد شب

   جفت ها پیوسته با تردید

   یکدگر را ترک میگویند

   در خیابان های سرد شب

   جز خداحافظ ... خداحافظ صدایی نیست

 

                                                                     فروغ

 

   سلام

   دارم دنیای کوچک و آرامم را بی هیچ دغدغه ای بزرگ میکنم

   روی پاهایم میخوابانمش و برایش لالایی میخوانم..آرام باش دنیای کوچکم..

   اینقدر بی قرار نباش سیمای کوچکم .....

   آه که این روزها عجب روزهاییست...

   لالایی کن بخواب خوابت قشنگه      گل مهتاب شبا هزار تا رنگه

   یه وقت بیدار نشی از خواب قصه     یه وقت پا نذاری تو شهر غصه

   لالایی کن مامان چشماش بیداره  ...........

                     

 

 

     و اما غزل

 

    دست رد بر سینه ی امواج دریا می زنم

    صخره ای هستم که جای موج مانده بر تنم

    بافه ی موهام اندوه شبی بارانی است

    قطره های اشک هایم دکمه ی پیراهنم

    من که جز اندوه چیزی از تو کم نگذاشتم

    جای سیب سرخ سنگ انداختی بر دامنم

    طاقتم طاق است از بس با تو کوتاه آمدم

    فکر می کردی پریزادم ولی من یک زنم

    با کمان ابروانم من به جنگت آمدم

    ناگزیرم چونکه آتش میزنی بر خرمنم

    رقص شمشیر است و من خلخالی از آتش به پا

    می روم تا چشم ها روشن شود با مردنم

   

                                                     سیما احمدی/  اردیبهشت ۸۹

                                                  

|یکشنبه 5 اردیبهشت1389| 15:24|سیما احمدی |

 

                  

     

            

                   ساده است ستایش گلی،
               چیدنش و از یاد بردن
               که گلدان را آب باید داد.
               ساده است بهره جویی از انسانی،
               دوست داشتنش،
               بی احساس عشقی
               او را به خود وانهادن و گفتن:
               که دیگر نمی شناسمش
.

                                                                              مارگوت بیگل

 

       

     امسال برای اتاقم هفت سین جداگانه ای مهیا کردم

    شمعدانی زیبایی را که فاطمه برایم آورده را روی کنده ی کنج اتاق گذاشته ام  و دارم هفت سین

   کوچکم را می چینم ...خدایا کمکم کن... من به جز تو کسی را ندارم ... !    هیچ کس را 

 

 

     و اما  غزل

  

    برای دیگران خلقم به رسم خلق بدخوهاست

    کنار تو ولی خویم شبیه بچه آهوهاست

    من اندوه بزرگی دارم از این بی قراری ها

     به هر در می زنم روزم پر از آهنگ شب بوهاست

    حدیث بی قراری های من را تکیه گاهی نیست

     فقط سنگ صبور من همین نیرنگ صدروهاست

    در این دنیای ناهموار من هر بار افتادم

    والا من زنی بودم که دنبال فراسوهاست

    طلسمم کرده دنیایی که کولی وار با من بود

    که پیشانی نوشت من پر از اعجاز جادوهاست

    شرابی تلخ می نوشم به یاد تلخی دنیا

   به یاد لحظه هایی که پر از کوچ پرستوهاست

                                                                 

                                                                      سیما احمدی

                       

 

|سه شنبه 25 اسفند1388| 22:19|سیما احمدی |

 

                        

 

            و اما غزل

  

        چون گرد باد آمد که ویران سازد اینجا را

        این عشق رسوا میکند روزی دل ما را

        شاید برای سرنوشتم زود بود این عشق

        از کودکی دلواپسم آشفتگی ها را

        چون رود طغیان میکنم وقتی که دلتنگم

       عمریست حسرت خورده ام دیدار دریا را

        پابند اندوه زنی چون من مباش ای مرد

        من خوب می فهمم چرا ها  و اگر ها را

        من نوعروس شوم فرداهای تاریکم

        هی پشت گوشی رد نکن امروز و فردا را

 

                                                    سیما احمدی 

 

|دوشنبه 5 بهمن1388| 10:14|سیما احمدی |

MiSs-A